27 Ekim 2010 Çarşamba

Kayıp

Ve yağmur yağar, yağar... Taş binaların arasından süzülür, bir yol bulur kendine. Ben bulamam. Defalarca dinlediğim şarkıların, hayatımın anlamı olduğu zamanları özlerim. Bulutları bir şeylere benzetmeyi; pencereyi açıp, rüzgârın omzuma dokunan bir el gibi, usulca içeri girmesini özlerim. Heyecan duymayı, o heyecanın içine karışmayı özlerim. Bütün özlemlerim birleşir ve ben, kaybolurum gri bir bulutun içinde. Ararım kendimi... bulamam.

5 yorum:

beenmaya dedi ki...

özlemek en güzel yönü bekleyişlerin der ya şair. beklemektir içten içe yaptığımız her seferinde bilirim...

Syrakusa/Beter Böcek dedi ki...

en korktuğum bloglardan biri bu. meslekler konseptine bu hüzünlü bloğu nasıl uydurucam bilmiyorum :)

Parpali dedi ki...

Biter mi dersin bu Özlem? Ben bilmiyorum da Maya...

Syrakusa; :) ben ise bu durumla çok eğleniyorum. Hem kendin istedin bunu :)

laleninbahcesi dedi ki...

bazen yağmur olup taşların arasından süzülmek ... yapabilse insan böyle bir şeyi bazen ne iyi olurdu diye düşünmüşümdür hep.
Sevgilerimle Tülaycım

Syrakusa/Beter Böcek dedi ki...

ben kaşındım dimi:))