12 Ağustos 2009 Çarşamba

Oynamıyorum

Bana bir sürpriz hazırlığında sanki hayat. Aralarında fısır fısır konuşurlarken, ben yaklaştığımda acemice konuyu değiştiren arkadaşlarım gibi; beni gördüklerinde arkaya saklanan elleri gibi davranıyor bana. Oysa ben dışlanmış hissediyorum kendimi. Bu hâlin anlamını bulmak için kafa yoruyorum... Ve efkâra boğuluyorum bazen. Omuzlarımı çekerek "banane" diyorum, "oynamıyorum ben!"
Elindeki çikolataya doğru, ilk adımlarını atması beklenen bir bebek gibiyim onun karşısında. Tam yaklaştım derken, çikolatayı götürüyor hep daha uzağa...

3 yorum:

Dilek dedi ki...

Yazın ve anlatımın çok hoş yüreğine sağlık .Dilerim hayat hep güzel suprizler hazırlar sana.

Onur TAŞDEMİR dedi ki...

yaşamamızı sağlayan şey de bu değil mi zaten?

"çikolatayı tam alacakken bir adım daha ileri gitmesi çikolatanın...."

ellerine sağlık

Parpali dedi ki...

@Dilek; Teşekkür ederim. Umarım hepimize güzel sürprizler hazırlıyordur...

@Onur TAŞDEMİR; Evet bu. Bizi peşinde koşturup duruyor.