28 Haziran 2011 Salı

Hatıra

Yağmur, dalında demliyordu ıhlamurları. Ve taze demlenmiş ıhlamur kokusuyla dolduruyordu, bir anda kalabalığından arınan o sokağı. Komşusuna çaya gelmiş insanlar gibi bir köşede oturuyordu, yol boyu yanından geçtiğimiz sarmaşıklar. Özlenen birine benzetilen ama hiç tanınmayan yüzler gibi, hanımeline benzetiyordum kokularını. Benzemiyordu oysa. Biliyorsun, sarmaşığın kokusu değil bahsettiğim. Hayatın en umutsuz anlarında, gözlerini ışıldatarak gülümseyen biri, işte böyle hatırlatıveriyordu seni bana. Oysa ben, ardıma dönüp bakmak istiyordum hep, gözlerini benden ayırmayan biri karşıma çıktığında. Nedense, bana öyle gülümseyince, garip bir tedirginlik oluyordu üzerimde. Hep bir hata, bir eksik ya da bir yanlış anlaşılma bekliyordum, çaresizliğin sessizliğine bürünmüş o zamanların ertesinde.
Kızgın, aksi bir çocuk gibi, bütün gün sağa sola saldıran güneş ışınlarının yakıp kavurduğu günden özür dilercesine, usul usul yağıyorken yağmur; kendi kendine gülen biri oluyordum ben. Zamanında çok güldüğüm bir anıyı, sözleri hep şaşırılan bir şarkıyı, gerçek olmasını ümit ettiğim bir rüyayı, hatta hiç kapanmayan bir yarayı hatırlayıp, adımlıyordum, ağaçlardan başka kimsesi kalmamış ıslak kaldırımları. İnsan hatırlayarak yalnız kalıyordu aslında. Belki de sokaklar bile bu yüzden böyle tenhalaşıyordu, yağmur yağdığında.

7 yorum:

Nehir İda dedi ki...

Ne kadar güzel kelimelerin. İnsan hatırlayarak yalnız kalıyor cidden. Her hatırladığında biriktire biriktire yalnızlığı.

suvebeyaz dedi ki...

satırlar hüzünlü, bir o kadar umut dolu, okurken o gülümseme yayıldı yüzüme..

nil dedi ki...

"Hayatın en umutsuz anlarında, gözlerini ışıldatarak gülümseyen biri, ..."

bazen kendini yazdığını düşünüyorum, iki yeşil pırıltı aklımda...

Pilli Petro dedi ki...

ben seni var ya çok seviyorum öle böle diil :))

laleninbahcesi dedi ki...

ben hatıra toplamaya gidiyorum Ordu^ya hem de eski hatıraları anmaya...

Sevgimle Tülaycım...

Bucera dedi ki...

Yağmur, dalında demliyordu ıhlamurları. Ve taze demlenmiş ıhlamur kokusuyla dolduruyordu, bir anda kalabalığından arınan o sokağı.


Bu nasıl bir cümledir öyle bayıldım, hayran kaldım....

oyumben dedi ki...

"Tek bir kişiyi özlersiniz ve her yer ıssız gelir."-Lamartine